Ifaty’den çıkıp macera dolu bir yolculuğa başlıyoruz.

Ifaty gezimizden sonra yaklaşık 2 saatlik bir yolculuğumuz olduğunu düşünerek keyifle yola çıktık.

Bu bölge daha önce geçtiğimiz yollardan çok farklı hem doğa hem insanlar tamamen deniz iklimine uyum sağlamış.

Kumlu arazide dümdüz giden bir yola çıktık.

Yokluğun içinde gibiyiz. Yanımızdan geçen tek tük insanlar ve kumların üzerindeki çalılar tek hayat belirtisi.

Kum deryası bir alandan geçtikten sonra yol bitti. Asfalt yol yerini altın sarısı bir kum yola bıraktı. Arabanın tekerlekleri her dönüşte biraz kuma gömülse de, denizden gelen rüzgâr bu zorluğu unutturuyor hala ne olduğunu algılıyamıyoruzz..

Madagaskar’a gelmeden önce araba kiralama şirketi yolumuzun 30 km lik bölümünün zor olduğunu söylediğinde karşılaşacağımız manzarayı hayal bile edememiştik.

Yağmur nedeni ile yolun daha kolay olacağını söyleyen şoförümüze daha ne kadar kötü olabilir ki demeden duramadım. İlerleyen zamanda bunu da öğreneceğiz.

Önümüzde gözüken yol değil çamur deryası. Yolda oluşan su birikintilerin altı ne kadar derin belli değil. Her adımda başka bir heyecan yaşamaya başladık.

Aradabir karşılaştığımız zibuların çektiği arabalardan başka kimseler yok etrafta.

Çamurlu yollarda yavaş yavaş ilerlerken küçük bir köye geldik. Kumaların içinde kurulmuş derme çatma kulübelerde yaşayan herkes bize ell sallıyor.

Burası Antantrui kabilesinin köyü.
Evler, bölgenin kurak bitki örtüsünden yapılmış, basit ama işlevsel kulübelerdi. Saz ve ahşap kullanılarak inşa edilen bu evler, sıcak iklime ve rüzgara dayanıklıydı. Kadınlar su taşırken, çocuklar köyde oynuyor, erkekler günün büyük bölümünü zebularla ilgilenerek geçiriyor.

Göçebe bir kabile olan Antantrui’ler 5 senede bir yer değiştiriyorlar.

Burada hayat o kadar sakin ve sade ki.. Keçilerin peşinden koşan çocuklar..

Keçi yavruların eline almış adam bizi selamlamak için duruyor.

Oyun oynayan çocuklar bize salame diye bağırıyor.

Antantrui kabilesi hayatında zebular çok önemli. Yarı göçebe çobanlar olarak, sığırları hem geçim hem de sosyal statü sembolü. Para buldukları zaman ilk iş zibu almak oluyor. Bu halk zamanında Afrika’dan gelmiş diye anlattı şoförümüz. Oradaki evlenmek için damadın fil öldürmesi geleneği burada fil olmayınca zibu çalmak olarak değişmiş. Başka kabileden bir kızla evelenmek isteyen bir erkek 4 zibu hediye etmek zorundaymış. Bir zibunun 500 Euro olduğunu düşünürsek bu oldukça yüksek bir rakam.

Antantrui halkı, atalara saygı ve geleneklerini koruma konusunda son derece titiz. Her köşe başında fady (tabu) ile ilgili bir işaret ya da ritüel görülüyor..

Köyün etrafındaki kurak toprakların arasında giderken. Antantrui halkının doğayla uyumlu yaşamını, sıcak güneş, rüzgârın sesi ve zebuların sakin adımları arasında, hayatın basit ama anlamlı ritmini gözlemlemek büyüleyici.

Yola devam ettikçe yol tamamen kuma dönüştü ve daraldı. Bembeyaz kumların üstünde sabit bir hızla gitmeye çalışıyoruz. Durursak tekrar kalkamayız. İleriden gelen bir zibu arabasını görünce heyecanlandık. Ama onlar bizi görünce yol vermek için kenara kayınca olanlar oldu. Arabanın bir tekerleği çukura düştü. ama kimin umurunda o kadar alışmışlar ki güle oynaya arabayı düze çıkartılar.

İlerledikçe yol iyice zorlaşıyor. Düz kumların üzerinde giderken şimdi karşımızda yoluşlar var.

Biraz sonra kuma batmış bir kamyonu görünce heyecanlandık. Çünkü onun yanından nasıl geçeceeğiz derken. Kamyonun bir tekerleği kuma saplandı.

Kamyonun yanından geçelim derken sıra bize geldi biz de saplandık.

Kamyonu kurtaranlar bu defa bizim yardımımıza koştu. Zorlukla arabayı çıkartılar ama epey vakit kaybettik.

Ama daha bitmedi. Bir süre sonra bir kez daha saplandık.

Biraz sonra kumlu yolda araba kullanmanın heyecanına kapılan Roni direksiyona geçti. Karda araba kullanma tecrübesi burada işe yaradı.

Bata çıka 2 saat süreceğini düşündüğümüz yolu 4 saate tamamlayıp güneş batarken gezimizin son 3 gününü geçireceğiz Ankasy Longe’ a ulaşıp bir oh çektik.

Karşımızdaki manzara bu yol da buraya kadar neden geldiğimizin cevabi gibi.